مجلس ابن زیاد در کوفه در روزهای بعد از شهادت سید الشهدا(ع) و یاران با وفایش، با رفتارها و گفتار های با عزت و عظمت حضرت زینب (س)و امام سجاد(ع) به جلسه محاکمه و تحقیر ظالمان و نشان دادن کرامت و زیبایی اهل بیت (ع) تبدیل شد.در این باره به نکاتی به اختصار اشاره می گردد.
نخست : خطبه غراء حضرت زینب (ع)و پاسخ گویی کوبنده و پرصلابت ایشان به یاوه گویی های ابن زیاد که از جمله به گستاخی آن ملعون که گفت : دیدی خدا با برادر و خاندانت چه کرد ؟و حضرت زینب (س)این گونه پاسخ گفت : من جز زیبایی ندیدم ،خداوند سرنوشت آنان را شهادت تعیین کرده بود و به زودی خدا میان تو و آنان جمع کند تا تورا به محاکمه کشند بنگر که در آن محکمه پیروزی با که خواهد بود ؟مادرت به عزایت بنشیند ای ابن مرجانه .*
دو : توبیخ و تحقیر و سرزشی که حضرت زینب (س)خطاب به کوفیان پیمان شکن داشت و از جمله فرمود : ای اهل کوفه ای مردم نیرنگ باز و حیله گر و متکبر ما را تکذیب کردید و جنگ با ما را حلال شمردید .مرگ بر شما .در انتظار لعنت و عذاب باشید .
مشابه این بیان را امام سجاد(ع)خطاب به کوفیان، فرمود : با پدرم پیمان بستید و به جنگش پرداختید مرگ برشما باد .
سه: تعبیر زیبایی که حضرت زینب (س) درباره امام حسین (ع)و یارانش به کار برد ،در همین مجلس نیز نمایان شد و وقتی عبیدالله ملعون قصد جان حضرت سجاد (ع) را نمود ،حضرت زینب(س) پیش آمد و فرمود : اگر تصمیم به کشتن او داری مرا نیز بکش .امام سجاد (ع) با این جمله که عمه جان آرام باش خطاب به ابن زیاد نمود و به آن طاغی چنین خطاب کرد : ای پسر زیاد مرا با مرگ می ترسانی، مگر ندانسته ای که کشته شدن عادت ماست و شهادت کرامت ماست .
این صحنه جان فدایی حضرت زینب (س) برای برادر زاده اش امام سجاد (ع) و پاسخ پر هیمنه و با صلابت امام سجاد (ع) به عبید الله ملعون از جنس همان زیبایی های پر از عزت و عظمتی است که حضرت زینب (ع)در بیانش به آن اشاره کردند.
چهار: وقتی ابن زیاد ملعون دستور داد که علی بن حسین( ع) و خاندانش را به خانه ای کنار مسجداعظم کوفه برند، حضرت زینب فرمود : هیچ زن عرب نژادی حق ندارد به دیدار ما بیاید مگر کنیزان که آنها هم مثل ما اسیری دیده اند .
در این بیان حضرت زینب ، مظلومیت و غربت خود و خاندان پیامبر (ص) رادر میان اعراب مدعی ،آشکارا و رسا فریاد کرد و برای همیشه تاریخ اعلام کرد که اعراب به جاهلیت برگشته با این خاندان کرامت، نسبت و قرابتی ندارند و عجیب نیست که اقوام وملل دیگر مثل ایرانیان، بعد از جریان عاشورا بیش از همه با اهل بیت پیامبر (ص) احساس همدلی کردند و محبان و پیروان و شیفتگان خاندان نبی اکرم (ص) گشتند.
*جملات منقول تاریخی از کتاب لهوف نوشته سید بن طاووس با ترجمه سید احمد فهری است.